40 miljoen kilo ontdooide diepvries: het probleem begint pas na de storing
In het Amerikaanse Boyle Heights, een wijk in Los Angeles, brandde half juni acht dagen lang een koelhuis van Lineage Logistics. In dat pand lag 88 miljoen pond diepvriesvoedsel — omgerekend zo'n 40 miljoen kilo. Een deel verbrandde, een deel smolt. De brand is vijf weken uit, maar de wijk is nog steeds niet van het probleem af: 90 procent van de bewoners meldt in een gezondheidsonderzoek van de county aanhoudende stankoverlast, en er zijn ratten en vliegen op afgekomen. De stad heeft het bedrijf opgedragen alles vóór 13 augustus af te voeren, een termijn die een directeur van het bedrijf zelf "zeer agressief" noemde.
Wij houden ons hier normaal bezig met cellen van tien of twintig kubieke meter, niet met een koelhuis van deze omvang. Toch is dit het scherpste voorbeeld dat we in jaren hebben gezien van iets dat in vrijwel elk uitvalplan ontbreekt: wat je doet met de inhoud als die niet meer te redden is.
Even de schaal, want die is moeilijk te vatten
Neem een walk-in vriescel van tien kubieke meter, het soort dat een restaurant of een middelgrote slagerij plaatst. Van dat volume gebruik je in de praktijk ongeveer de helft echt voor product — de rest is gangpad, luchtcirculatie en ruimte boven de stelling. Reken je met een dichtheid van rond de 500 kilo per kubieke meter voor gestapelde diepvries in dozen, dan zit er in zo'n cel ergens rond de 2.500 kilo.
Die 40 miljoen kilo staat dan gelijk aan de inhoud van ongeveer 16.000 van die cellen. Dat is een grove schatting met ronde aannames, geen exacte omrekening. Maar het geeft wel weer waarom dit niet met een paar vrachtwagens is opgelost: het afval moet volgens CNN worden besproeid met bleek, deodorizer en water, worden afgedekt en afgevoerd naar een stortplaats in Riverside County, en een deel is zo vervuild dat het in hazmat-containers moet. Een deel van het gebouw is in plastic gewikkeld terwijl grote ventilatoren geurbestrijdingsnevel de omgeving in blazen.
Waar het bij een gewone vriescel misgaat
Op onze schaal ziet dezelfde keten er zo uit, en de volgorde is bijna altijd hetzelfde.
- De storing zelf. Een volle vriescel is traag: de massa in de cel houdt de temperatuur nog uren vast, veel langer dan een halflege. Dat is je bedenktijd, en die is korter dan mensen denken zodra de deur een paar keer opengaat.
- De beslissing. Op welke temperatuur gooi je weg? Dat hoort in je HACCP-plan te staan, met een logger die aantoont hoelang het product boven die grens is geweest. Zonder registratie is het achteraf jouw woord tegen dat van de inspecteur — daarover schreven we in de HACCP-check voor je vriescel.
- De uitwijk. Waar gaat het product heen terwijl je repareert? Een mobiele vriesunit is binnen een dag te regelen als je het nummer al hebt, en niet als je op dat moment gaat bellen. Zie mobiele diepvries huren.
- De afvoer. Dit is de stap die vrijwel nooit op papier staat. Bedorven dierlijke producten zijn in Nederland en België categorie-materiaal dat via een erkende verwerker moet, niet via de container achter. Wie dat pas uitzoekt op het moment dat de cel al stinkt, verliest twee dagen.
Punt vier is precies waar Los Angeles op vastloopt, alleen dan met vier nullen erachter. De brand duurde acht dagen; de opruiming duurt inmiddels bijna twee maanden.
Wat wij ervan vinden
Wij zijn terughoudend met het trekken van grote conclusies uit een ramp aan de andere kant van de wereld, zeker als er mensen in een wijk wonen die er dagelijks last van hebben. De gezondheidsklachten daar zijn geen bedrijfskundige casus.
Maar één ding durven we wel te zeggen. In elke offerteaanvraag die wij zien, gaat het over koelvermogen, isolatiewaarde, koudemiddel en energieverbruik. Bijna nooit over de vraag wat er gebeurt als de cel het een week niet doet. Uit onze eigen doorlichting van een jaar storingsmeldingen weten we dat een uitval van meer dan een dag geen zeldzaamheid is — meestal geen brand, meestal een compressor of een gesprongen leiding.
Zet daarom één A4 naast de installatiehandleiding met vier dingen erop: bij welke temperatuur gooien we weg, wie belt de servicepartij, welk nummer belt de mobiele unit, en welke verwerker haalt bedorven product op. Dat kost een halve dag en is het enige deel van je koelinstallatie dat je niet kunt bijkopen op het moment dat je het nodig hebt.